ذکر لبهایم شده فاطمه یافاطمه سلام الله علیها

بسم اللّه الرحمن الرحیم

در کنار علقمه یادم زلبهای تو بود                              ای برادر چشم من خونین زغمهای تو بود

با خودم گفتم که عباسا بمیر از تشنگی                           تا نمیری بعد اربابت زاین شرمندگی

دست دادم تا بگیرم دست های شیعیان              چشم من خون شد زجور دشمن و تیر و کمان

دست عباست فدای خاک پایت یا حسین               می دهم در راه عشقت سر برایت یا حسین

گر ندارم دست با دندان بگیرم مشک آب                        تا نمیرد ای خدا از تشنگی طفل رباب

با عمود آهنین فرق سر من شد دوتا                           ناله ی ادرک اخاه در نای من باشد نوا

دستهایم شد جدا با سر فتادم بر زمین                           تیر باران پیکر من شد خدا از تیر کین

شاعر: محمدصالح

امام حسین علیه السلام در احادیث اهل تسنن

بسم الله الرحمن الرحیم

كامل الزيارات ؛ النص ؛ ص52

12- حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ الْحِمْيَرِيُّ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ زَكَرِيَّا الْعَدَوِيِّ الْبَصْرِيِّ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْأَعْلَى [اللَّهِ‏] بْنِ حَمَّادٍ الْبُرْسِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا وَهْبٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي رَاشِدٍ عَنْ يَعْلَى الْعَامِرِيِ‏ أَنَّهُ خَرَجَ مِنْ عِنْدِ رَسُولِ اللَّهِ ص إِلَى‏ طَعَامٍ دُعِيَ إِلَيْهِ فَإِذَا هُوَ بِحُسَيْنٍ ع يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ فَاسْتَقْبَلَهُ النَّبِيُّ ص أَمَامَ الْقَوْمِ ثُمَّ بَسَطَ يَدَيْهِ فَطَفَرَ الصَّبِيُّ هَاهُنَا مَرَّةً وَ هَاهُنَا مَرَّةً وَ جَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ ص يُضَاحِكُهُ حَتَّى أَخَذَهُ فَجَعَلَ إِحْدَى يَدَيْهِ تَحْتَ ذَقَنِهِ وَ الْأُخْرَى تَحْتَ قَفَائِهِ وَ وَضَعَ فَاهُ عَلَى فِيهِ وَ قَبَّلَهُ ثُمَّ قَالَ حُسَيْنٌ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ‏ أَحَبَ‏ حُسَيْناً حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الْأَسْبَاطِ.

كامل الزيارات / ترجمه ذهنى تهرانى ؛ ؛ ص156

(1) محمّد بن عبد اللَّه بن جعفر حميرى، از ابى سعيد حسن بن علىّ بن زكريا عدوى بصرى نقل كرده، وى گفت: عبد الاعلى بن حماد البرسى برايم نقل نمود كه وهب از عبد اللَّه بن عثمان، از سعيد بن ابى راشد از يعلى العامرى، وى‏ مى‏گويد:

از محضر رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بيرون آمده و به صرف طعامى كه مدعوّ بودم حاضر شدم در آن مجلس حضرت حسين عليه السّلام را ديدم كه با اطفال بازى مى‏كردند، پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم دو دست مبارك را باز كرده و او را به پيش خواندند، طفل (حضرت حسين عليه السّلام) شروع به پريدن به اين طرف و آن طرف نمود و پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از اين حركات مى‏خنديدند تا بالاخره او را گرفتند سپس يك دست مبارك را زير چانه‏اش و دست ديگر را پشت سرش قرار داد و دهان مبارك را روى دهانش گذارد و او را بوسيد و سپس فرمود:

حسين از من و من از حسينم، خداوند دوست دارد كسى را كه حسين را دوست دارد، حسين سبطى است از اسباط.

این حدیث با تفاوت بسیار اندکی در اسانید زیر آمده است:

مسند ابن ابی شیبه ج2 ص308

مصنف ابن ابی شیبه ج6 ص380

مسند احمد بن حنبل ج4 ص172

سنن ابن ماجه ج1 ص51

المستدرک علی الصحیحین ج3 ص194

و...