بسم اللّه الرحمن الرحیم
سلام علیکم
آیا تفاسیری که در آنها غیر از روایت صحبت دیگری نیز شده است صحیح و مورد اعتماد هستند؟!
به این چند حدیث که بعنوان اجمال در ادامه ی مطلب آورده ام دقت کرده و در پایان نقد آیت الله سید جفر سیدان را بر تفسیر المیزان ببینید...
البته متذکر می شوم که اسم بردن از اشخاص به معنی تایید یا رد آنها نیست بلکه مد نظر فقط بحث علمی است.
با تشکر
بسم اللّه الرحمن الرحيم
3 عَنْهُ عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ الْجَهْمِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: يُوقَفُ عَبْدٌ بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ تَعَالَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَأْمُرُ بِهِ إِلَى النَّارِ فَيَقُولُ لَا وَ عِزَّتِكَ مَا كَانَ هَذَا ظَنِّي بِكَ فَيَقُولُ مَا كَانَ ظَنُّكَ بِي فَيَقُولُ كَانَ ظَنِّي بِكَ أَنْ تَغْفِرَ لِي فَيَقُولُ قَدْ غَفَرْتُ لَكَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع أَمَا وَ اللَّهِ مَا ظَنَّ بِهِ فِي الدُّنْيَا طَرْفَةَ عَيْنٍ وَ لَوْ كَانَ ظَنَّ بِهِ فِي الدُّنْيَا طَرْفَةَ عَيْنٍ مَا أَوْقَفَهُ ذَلِكَ الْمَوْقِفَ لِمَا رَأَى مِنَ الْعَفْوِ.(المحاسن ؛ ج1 ؛ ص25)
امام باقر علیه السلام فرمودند:در روز قیامت بنده ای را در مقابل خداوند نگه می دارند و خداوند به او امر می کند که به سوی آتش رود، پس بنده عرض می کند: خدایا به عزتت قسم که گمان من به تو اینگونه نبود( که مرا بسوزانی) خداوند می فرماید: چه گمانی نسبت به من داشتی؟ بنده عرض میکند: گمان می کردم که برایم (گناهان) را بیامرزی. خداوند می فرماید: قطعا برایت آمرزیدم. امام باقر علیه السلام به خدا سوگند این بنده در دنیا به اندازه ی چشم بر هم زدنی به خدا اینگونه گمان نبرده بود و اگر اینگونه در دنیا به خداوند گمان داشت خداوند او را در آن موقف تا هنگامی که عفو را ببیند نگه نمیداشت.
بسم الله الرحمن الرحیم
یکی دیگر از انحرافات شیخیه این است که ائمه را علل اربعه ی خلقت_ یعنی فاعلی، مادی، غائی و صوری_ می دانند. اما طبق روایات خداوند علت فاعلی است:
قال الصادق علیه السلام: لِأَنَّهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ عِلَّةُ كُلِّ شَيْءٍ وَ لَيْسَ شَيْءٌ بِعِلَّةٍ لَه (توحيد المفضل ؛ ؛ ص179)
امام صادق علیه السلام فرمودند:زيرا او- جلّ و علا- علت و سبب هر چيزى است و هيچ چيز علّت او نمىتواند باشد.
بسم الله الرحمن الرحیم
یکی دیگر از اشکالات فرقه ی ضاله ی شیخیه وحدت وجود است.
اگرچه شیخیه اهل نفاق هستند و در کتب فارسی چیزی می گویند و در کتب عربی چیز دیگری! با این حال ما متن عقیده به وحدت وجود را که در کتب فارسی خودشان به شدت با این عقیده مخالفت کردند، در کتب عربی آنها آورده ایم تاببینید...
بسم الله الرحمن الرحیم
سلام علیکم منظور از مکاشفات، مکاشفاتی است که خلاف شرع باشد یا بخواهد چیزی را اثبات کند که خلاف شرع است.
كش، رجال الكشي وَجَدْتُ بِخَطِّ جَبْرَئِيلَ بْنِ أَحْمَدَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ زُرَارَةَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع أَخْبِرْنِي عَنْ حَمْزَةَ أَ يَزْعُمُ أَنَّ أَبِي يَأْتِيهِ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ كَذَبَ وَ اللَّهِ مَا يَأْتِيهِ إِلَّا الْمُتَكَوِّنُ إِنَّ إِبْلِيسَ سَلَّطَ شَيْطَاناً يُقَالُ لَهُ الْمُتَكَوِّنُ يَأْتِي النَّاسَ فِي أَيِّ صُورَةٍ شَاءَ إِنْ شَاءَ فِي صُورَةٍ صَغِيرَةٍ وَ إِنْ شَاءَ فِي صُورَةٍ كَبِيرَةٍ وَ لَا وَ اللَّهِ مَا يَسْتَطِيعُ أَنْ يَجِيءَ فِي صُورَةِ أَبِي ع.
4- زراره گويد: امام صادق عليه السّلام فرمودند: بمن بگو حمزه گمان مىكند كه پدرم بر او ظاهر مىگردد، گفتم آرى او چنين عقيدهاى دارد و مىگويد: من پدر شما را مشاهده مىكنم امام عليه السّلام فرمود: او دروغ مىگويد و پدرم بر او ظاهر نمىگردد.
ابليس يك شيطانى دارد كه او را متكون مىگويند او به هر صورتى ظاهر مىشود، گاهى در صورتهاى كوچك و گاهى بزرگ ديده مىشود، به خداوند سوگند او هرگز توانائى ندارد در چهره پدرم در آيد و خود را به كسى نشان دهد.( بحار الانوار ج69 ص214)
آیت الله سید شهاب الدین نجفی مرعشی (رحمة الله علیه) در تعلیقات جلد اول کتاب "احقاق الحق و ازهاق الباطل" نوشته قاضی نور الله شوشتری مینویسند که :
سلام علیکم
بسیار مختصر به نقد عقائد ملای رومی می پردازم تا حق بر همگان مشخص شود:
1_ملای رومی در مقدمه اول دفتر پنجم به عقیده ی صوفیه اشاره می کند و می گوید: (( لو ظهرت الحقائق بطلت الشرایع: اگر حقائق آشکار شود شریعت باطل می شود)) عده ای از صوفیه می گویند که اگر به حقیقت رسیدی نیازی به عبادت نیست!
حضرت علی ع فرمودند: (( لو کشف الغطاء ما ازددت یقینا: اگر پرده ها کنار رود به یقینم افزوده نمی شود)) آیا حضرت علی ع به یقین نرسیده بودند که تا آخر عمر خدا را عبادت کردند و در محراب عبادت ضربت خوردند؟؟؟
«ذَلِكَ بِمَا قَدَّمَتْ أَيدِيكُمْ وَأَنَّ اللَّهَ لَيسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ(آل عمران/182)
اين بخاطر چيزي است که دستهاي شما از پيش فرستاده (و نتيجه کار شماست) و بخاطر آن است که خداوند، به بندگان (خود)، ستم نميکند.
ذَلِكَ بِمَا قَدَّمَتْ أَيدِيكُمْ وَأَنَّ اللَّهَ لَيسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ(الأنفال/51)
اين، در مقابل کارهايي است که از پيش فرستادهايد؛ و خداوند نسبت به بندگانش، هرگز ستم روا نميدارد!
ذَلِكَ بِمَا قَدَّمَتْ يدَاكَ وَأَنَّ اللَّهَ لَيسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ(الحج/10)
(و به آنان ميگوييم:) اين در برابر چيزي است که دستهايتان از پيش براي شما فرستاده؛ و خداوند هرگز به بندگان ظلم نميکند!
مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاءَ فَعَلَيهَا وَمَا رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ(فصلت/46)
کسي که عمل صالحي انجام دهد، سودش براي خود اوست؛ و هر کس بدي کند، به خويشتن بدي کرده است؛ و پروردگارت هرگز به بندگان ستم نميکند!
مَا يبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَي وَمَا أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ(ق/29)
سخن من تغيير ناپذير است، و من هرگز به بندگان ستم نخواهم کرد!»
ادامه مطلب را ملاحظه فرمایید.
« شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ مَا وَصَّى بِهِ نُوحًا وَالَّذِي أَوْحَينَا إِلَيكَ وَمَا وَصَّينَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ »
«آييني را براي شما تشريع کرد که به نوح توصيه کرده بود؛ و آنچه را بر تو وحي فرستاديم و به ابراهيم و موسي و عيسي سفارش کرديم اين بود که: دين را برپا داريد...»
براستی اقامه دین چیست؟
آیا بر همه برپا داشتن دین واجب است؟
وجوب آن عینی است یا کفایی؟
قبل از پاسخ به این سوالات بهتر است مختصری از والاترین اقامه کنندگان دین یعنی پیامبران و امامان علیهم السلام سخن بگوییم.با نظر به روایات در می یابیم که اولا شریف ترین مخلوقات خداوند ، چهارده نور مقدس معصومین علیهم السلام هستند و ثانیا خلق آسمان و زمین و آنچه در آن است برای این نفوس مقدسه بوده است و اگر ایشان نبودند خلقتی هم نبود :
فقد روى أبو الحسن البكري أستاذ الشهيد الثاني في كتاب الأنوار عن أمير المؤمنين ( عليه السلام ) : أنه قال : كان الله ولا شئ معه ، فأول ما خلق نور حبيبه محمد ( صلى الله عليه وآله ) قبل خلق الماء والعرش والكرسي والسماوات والأرض واللوح والقلم - إلى أن قال : - والحق تبارك وتعالى ينظر إليه ويقول : يا عبدي أنت المراد والمريد ، وأنت خيرتي من خلقي وعزتي وجلالي لولاك لما خلقت الأفلاك . من أحبك أحببته . ومن أبغضك أبغضته.
و در حدیث کساء می خوانیم :